Ούτε στη φυλακή ούτε στον τάφο οι χρήστες ναρκωτικών

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/08/2011

Με μεγάλη θλίψη εξακολουθεί κανείς να διαβάζει τον "Ριζοσπάστη" όταν πρόκειται για το ευαίσθητο θέμα της θεραπευτικής αντιμετώπισης των χρηστών ναρκωτικών.
Ο "Ριζοσπάστης" επιμένει να μην αντιλαμβάνεται ότι η θεραπευτική αντιμετώπιση των χρηστών ναρκωτικών προϋποθέτει την εφαρμογή των πολύ ώριμων πλέον προτάσεων, που παρουσίασε προχθές ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτ. Παπαϊωάννου, για την οριστική απομάκρυνση της χρήσης ναρκωτικών από τον χαρακτήρα του ποινικού αδικήματος. Η απομάκρυνση της χρήσης ναρκωτικών από τον χαρακτήρα του ποινικού αδικήματος δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση την απομάκρυνση της χρήσης ναρκωτικών από τον χαρακτήρα του αδικήματος γενικά, και αυτό είναι ένα πολύ κρίσιμο σημείο το οποίο ο "Ριζοσπάστης" δυσκολεύεται να κατανοήσει...
Η απομάκρυνση της χρήσης ναρκωτικών από τον χαρακτήρα του ποινικού αδικήματος σημαίνει, πρώτα από όλα, το άνοιγμα της δυνατότητας για τον απεγκλωβισμό των χρηστών ναρκωτικών από τη θανατηφόρα αγκαλιά των εμπόρων ναρκωτικών και τη διευκόλυνση της πρόσβασής τους στις υπηρεσίες Υγείας. Άλλο ένα πολύ κρίσιμο σημείο το οποίο αδυνατεί να κατανοήσει ο "Ριζοσπάστης"...
Ο ιδεολογικοποιημένος παραλογισμός του "Ριζοσπάστη", όμως, φθάνει στα άκρα όταν χαρακτηρίζει ως "κρατική πρέζα" τη φαρμακευτική υποστήριξη των χρηστών ναρκωτικών! Ο χθεσινός "Ριζοσπάστης" παραθέτει μια απολύτως λογική και αυτονόητη θέση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τ. Κουράκη, όπως αυτή διατυπώθηκε προχθές κατά τη διάρκεια της σύσκεψης των δημάρχων του λεκανοπεδίου υπό τον υπουργό Υγείας Αν. Λοβέρδο για θέματα του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ): "Τα υποκατάστατα δεν είναι ναρκωτικά. Συντηρούν το άτομο. Κι εκεί ο ψυχολόγος μπορεί να του πει ότι μπορεί να βγει από το πρόβλημα με ένα άλλο πρόγραμμα".
Πώς χαρακτηρίζει ο χθεσινός "Ριζοσπάστης" τη συγκεκριμένη θέση του Τ. Κουράκη; Ως εξής: "Εκχυδαϊσμός (sic) της τιτάνιας προσπάθειας για απεξάρτηση"... Είναι τραγικό! Ο "Ριζοσπάστης" καταργεί πάντα κάθε καλή διάθεση για συζήτηση σχετικά με το θέμα των ναρκωτικών. Είναι καιρός, όμως, να σκεφθεί ότι ο λόγος γίνεται για ανθρώπινες ζωές, η θέση των οποίων δεν είναι ούτε στη φυλακή ούτε στον τάφο.

Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια...

Καθημερινά υπονομεύεται η δημοκρατία που είναι ένας τρόπος ζωής, μια γενικότερη κουλτούρα και εγκαθίσταται ένα νέο είδος πολιτικού καθεστώτος. Ένα πολιτικό καθεστώς που έχει πολλά κοινά με τον λόγο και την κουλτούρα των τεχνοκρατών και των γραφειοκρατών των Βρυξελλών

Του Κώστα Γαβρόγλου Η υπερβολή σε περιόδους έντασης είναι μέρος του πολιτικού λόγου. Όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό, ήρεμοι και σοβαροί πολίτες συγκρίνουν την σημερινή κυβέρνηση με την χούντα. Δεν νομίζω ότι βοηθούν τέτοιες συγκρίσεις. Άλλωστε κάθε κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο έχει μία μοναδικότητα λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών κάτω από τις οποίες πραγματώθηκε στην ιστορία. Το θέμα, σήμερα, δεν είναι να συγκρίνουμε την κυβέρνηση με την χούντα αλλά να κατανοήσουμε τον χαρακτήρα μιας νέας διακυβέρνησης που εδραιώνεται και την οποία πολλοί στην κοινωνία φαίνεται να αποδέχονται. Είναι σημαντικό, δηλαδή, να κατανοήσει κανείς τους τρόπους με τους οποίους η αυθαιρεσία, η κρατική βία, η παραπληροφόρηση, η επιβολή μέτρων που καταφανώς δεν έχουν την έγκριση της πλειοψηφίας των πολιτών, ο έωλος τεχνοκρατικός λόγος, εδραιώνουν μία καινούργια πολιτική πραγματικότητα. Ενδεικτικό αυτής της νέας πολιτικής κουλτούρας, είναι η συμπεριφορά του Υπουργείου Παιδείας με αφορμή την κατάθεση του νόμου για τα Πανεπιστήμια. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε ο νόμος για τα Πανεπιστήμια έχει χαρακτηριστικά, τα οποία στο σύνολο τους ισχύουν για πρώτη φορά από το 1974: - Για πρώτη φορά καλλιεργήθηκε μια τόσο συστηματική απαξίωση του Πανεπιστημίου από τις κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων και τα ΜΜΕ, με αποτέλεσμα ένας συγκλονιστικά μεγάλος αριθμός πολιτών να έχουν πειστεί ότι τα Πανεπιστήμια είναι για πέταμα και πρέπει να αλλάξουν ριζικά. Βασικός μοχλός σε αυτήν την επιχείρηση απαξίωσης αποτέλεσαν απαράδεκτα φαινόμενα τα οποία είναι, μεν, υπαρκτά, αλλά καθόλου χαρακτηριστικά της συνολικής λειτουργίας του Πανεπιστημίου. - Για πρώτη φορά υπήρξαν τόσες πολλές και τόσο κατηγορηματικές στην αντίθεσή τους με το Υπουργείο, αποφάσεις Συγκλήτων και άλλων συλλογικών οργάνων. Κοινό σημείο των αντιδράσεων η ανάγκη για μεταρρυθμίσεις αλλά και οι καταστροφικές επιπτώσεις του συγκεκριμένου σχεδίου. - Για πρώτη φορά η ηγεσία του συνδικαλιστικού οργάνου των πανεπιστημιακών διευκόλυνε τόσο πολύ το Υπουργείο Παιδείας. Παρά τους (προγραμματισμένους) λεονταρισμούς της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ, το Υπουργείο ήξερε πολύ καλά ότι μπορούσε να βασιστεί πάνω της, και μάλιστα το κατάφερε με τον πιο κλασικό τρόπο: υποσχέθηκε στην ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ κονδύλια για να φτιάξει ερευνητικά ινστιτούτα που θα μελετήσουν τα προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης! - Για πρώτη φορά αγνοήθηκε τόσο προκλητικά η διεθνής εμπειρία. Οι ισχυρισμοί του Υπουργείου, ότι έλαβε υπ΄ όψιν ό,τι γίνεται σε πολλές χώρες, είναι ψευδείς. Σε όλες αυτές τις χώρες, 11 χρόνια μετά την Μπολόνια, υπάρχουν εξαιρετικά σοβαροί προβληματισμοί από την πλευρά όσων ήταν υπέρ της Μπολόνιας, οι οποίοι αμφισβητούν τώρα τις βασικές κατευθύνσεις της, τις οποίες οι δικοί μας τόσο αβίαστα υιοθετούν. - Αγνοήθηκε προκλητικά ο σημαντικός αριθμός αξιολογήσεων Τμημάτων που έχουν γίνει από ξένους και οι οποίες έχουν να πουν πολλά καλά για τα Τμήματα και πολλά κακά για τις Κυβερνήσεις που τα αφήνουν στο έλεός τους. Και ενώ τόσον καιρό μας τρομοκρατούσαν με την “απειλή” της αξιολόγησης, τώρα που οι αξιολογήσεις είναι καλές, το Υπουργείο δεν τις λαμβάνει υπ΄ όψιν! Αναμενόμενο, βέβαια: Πώς θα μπορούσε να συμβιβαστεί η απαξιωμένη εικόνα του Πανεπιστημίου, που προωθείται από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, με το γεγονός ότι το σημερινό “άθλιο” Πανεπιστήμιο έχει λάβει τόσες καλές αξιολογήσεις από ξένους αξιολογητές; - Για πρώτη φορά, επίσης, υπήρξε τόσο λίγη και αναιμική αντίδραση από τους φοιτητές. Χωρίς άλλα σχόλια. - Για πρώτη φορά υπήρξε τόση σοβαρή διχογνωμία ανάμεσα σε συνταγματολόγους ως προς το σχέδιο νόμου. - Για πρώτη φορά προτάσεις για τη μεταρρύθμιση στο Πανεπιστήμιο έχουν την ενθουσιώδη αποδοχή της ακροδεξιάς που εκφράστηκε και με την θετική ψήφο του ΛΑ.Ο.Σ. Για πρώτη, λοιπόν, φορά από την πτώση της χούντας έχουμε ένα τέτοιο πλαίσιο. Ένα πλαίσιο όπου η Κυβέρνηση αγνοεί τους πάντες που εκφράζουν μία διαφορετική άποψη, αγνοεί να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που θα είχαν ευρείες συναινέσεις, αγνοεί τις αξιολογήσεις που η ίδια επέβαλε, αγνοεί την διεθνή εμπειρία, και προχωράει στην ψήφιση ενός σαφέστατα αντισυνταγματικού νόμου. Και δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί στην κοινωνία οι οποίοι αποδέχονται και υπερθεματίζουν στην υπονόμευση ενός από τους τόσο αναγκαίους για τη δημοκρατία, θεσμούς. Αυτή, λοιπόν, η πολιτική πρακτική της Κυβέρνησης και αυτός ο ολοένα εντεινόμενος δογματισμός από την κοινωνία, εγκυμονούν πολλά, πάρα πολλά κακά. Καθημερινά υπονομεύεται η δημοκρατία που είναι ένας τρόπος ζωής, μια γενικότερη κουλτούρα και εγκαθίσταται ένα νέο είδος πολιτικού καθεστώτος. Ένα πολιτικό καθεστώς που έχει πολλά κοινά με τον λόγο και την κουλτούρα των τεχνοκρατών και των γραφειοκρατών των Βρυξελλών –που κανείς δεν γνωρίζει από πού, επί της ουσίας, αντλούν τη νομιμοποίησή τους. Ένα τέτοιο πολιτικό καθεστώς, καμία σχέση δεν έχει με την χούντα. Αποτελεί, όμως, μια εξαιρετικά ανατριχιαστική προοπτική ως προς τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της. Πηγή: Συναντήσεις της Αυγής Μοιράσου το Κώστας Γαβρόγλου REDNotebook

Ήταν κάποτε ένα γαλατικό χωριό, που λεγόταν ελληνικό πανεπιστήμιο

Η Διαμαντοπούλου επιχειρεί να μετατρέψει το πανεπιστήμιο από βασικό ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους σε έναν υπομηχανισμό ασήμαντου βεληνεκούς που θα έχει απλώς σκοπό την αναπαραγωγή των σχέσεων παραγωγής στο κατώτερο τους σημείο, αυτό της μετατροπής του μελλοντικού εργατικού δυναμικού σε δουλοπάροικους

Της Σίσσυς Βελισσαρίου «Βρισκόμαστε στο 2011 μ.Χ. Όλη η Γαλατία είναι κάτω από Ρωμαϊκή κατοχή… Όλη; Oχι! Ένα χωριό που το κατοικούν αδιόρθωτοι Γαλάτες αντιστέκεται ακόμα και θ’ αντιστέκεται πάντα στον καταχτητή». Αυτή θα μπορούσε να ήταν η στερεότυπη αρχή του κάθε επεισοδίου του σίριαλ που λέγεται ελληνικό πανεπιστήμιο από τον πόλεμο έως τώρα που οι ρωμαϊκές λεγεώνες υπό τη στρατηγία της Διαμαντοπούλου ορμάνε να καθυποτάξουν το ανυπότακτο χωριό σβήνοντάς το εντελώς από το χάρτη. Θα την αφήσουμε να πει, ζηλεύοντας τις δάφνες του Ιούλιου Καίσαρα, “Veni, Vidi, Vici” ή θα κάνουμε με τα φύλλα δάφνης από το στεφάνι που θέλει να φορέσει στιφάδο; Οι διδασκόμενοι/ες από την πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία θα αντιληφθούμε ότι η υπουργός Παιδείας ως νέα Θάτσερ, που συστηματικά και προσεκτικά προγραμματίζει να γίνει στο άμεσο μέλλον, έχει ένα πρότζεκτ με στόχους. Ο πλέον καθοριστικός είναι η εξάρθρωση του πανεπιστημίου με τον ίδιο τρόπο που για τη Θάτσερ ήταν η διάλυση του κινήματος των ανθρακωρύχων. Μετά από την κατατρόπωση των τελευταίων, η Βρετανία μεταλλάχτηκε σταδιακά και χωρίς πολλές αντιστάσεις σε μία χώρα όπου οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι σκανδαλωδώς πλουσιότεροι, ενώ οι πρώτοι θεωρούνται κοινωνικό μίασμα όταν διεκδικούν τα «ανήκουστα» δικαιώματα συνταξιοδότησης και ασφάλισης. Συντριβή του Πανεπιστημίου Κατά τη γνώμη μου, σε αντίθεση με την κ. Γιαννάκου η οποία είχε κάποιο «όραμα» (προφανώς απαράδεκτο) για την εκπαίδευση, και ειδικά την τριτοβάθμια, δηλαδή την υποτιθέμενη εναρμόνισή της με τον ευρωπαϊκό πανεπιστημιακό χώρο, η Διαμαντοπούλου χρησιμοποιεί την υπουργία της ως εφαλτήριο για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, και ίσως όχι μόνον. Η συντριβή του πανεπιστημίου και η αντικατάστασή του από ένα υβρίδιο παράγωγου φτηνιάρικου διδακτηρίου κατά τα πρότυπα των «Κολεγίων» και των ιδιωτικών εταιρειών είναι το βασικό της διαπιστευτήριο κυρίως προς το εξωτερικό, όπου ακριβώς θα πιστοποιεί την ικανότητά της να κυβερνήσει όλην τη Γαλατία. Η ισοπέδωση του ανυπότακτου χωριού επίσης δηλώνει στο συμβολικό επίπεδο το τέλος της Μεταπολίτευσης, της Ελλάδας με τα καλά της και τα κακά της, όπως διαμορφώθηκε από αγώνες και συγκρούσεις δεκαετιών. Με τον ίδιο τρόπο η συντριβή των ανθρακωρύχων που εκπροσωπούσαν το παραδοσιακό βιομηχανικό προλεταριάτο, την ισχύ των συνδικάτων με την παραδοσιακή τους σχέση με το Εργατικό κόμμα σήμανε και την αποδιάρθρωση του κράτους πρόνοιας, τη μετάλλαξη του κόμματος αυτού και την κατίσχυση του στυγνού νεοφιλελευθερισμού στην Αγγλία. Προφανώς το προτζεκτ της κ. Διαμαντοπούλου δεν διαγράφει μία μοναχική πορεία εν κενώ. Αντίθετα, στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στην οποία έχει τεθεί η χώρα με αφορμή το χρέος, την τρόικα κ.λπ., πράγμα που επιτρέπει οποιοδήποτε μέτρο καταστολής ακόμα και συνταγματικής εκτροπής, η ήττα του πανεπιστημίου είναι κρίσιμης σημασίας για τις πλέον επιθετικές μορφές του νεοφιλελευθερισμού που έχουν κυριαρχήσει στην Ελλάδα. Διακινδυνεύω εδώ την υπόθεση ότι το ζητούμενο είναι το πώς θα μετατραπεί η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στο αντίθετο της, δηλαδή σε καθεστώς. Για να αποβάλει τα έκτακτα στοιχεία της, άρα για τη διαιώνισή της στο χρόνο ως καθεστώς, το κυρίαρχο μπλοκ απαιτεί τώρα περισσότερο από ποτέ τη συντριβή του πανεπιστημίου με τα μεταπολιτευτικά χαρακτηριστικά του, μια καταστροφή η οποία εάν συντελεστεί θα έχει καθοριστικές επιπτώσεις για το συσχετισμό δυνάμεων και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, (ας μην ξεχνάμε τις διεθνείς διαστάσεις του Δεκεμβρίου 2008). Άσυλο: απαγορευμένη λέξη Ποια είναι αυτά τα μεταπολιτευτικά χαρακτηριστικά που κρίνονται όχι απλώς ενοχλητικά αλλά επικίνδυνα; H δημοκρατική και συλλογική λειτουργία του μέσω της θεσμοθέτησης του ενιαίου φορέα διδασκόντων-διδασκομένων, η πρωτοφανής μαζικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η ανάπτυξη της έρευνας και η ελεύθερη έκφραση της γνώμης στα αμφιθέατρα αλλά κυρίως όπως συμβολικά εγγράφεται στο χώρο από το άσυλο. Στο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου το άσυλο καταργείται σιωπηλά δια της απάλειψης ακόμα και της λέξης από τις 110 σελίδες του! Η χειρονομία αυτή είναι πολιτικά εξαιρετικά ριζοσπαστική. Αφενός σηματοδοτεί τη δια της αποσιώπησης απάλειψη της ίδιας της έννοιας της διαμαρτυρίας, της αντίστασης, της διαφορετικότητας από το λεξιλόγιο του νέου μορφώματος. Αφετέρου, η αποσιώπηση σημαίνει κατάργηση στην πράξη του πανεπιστημίου ως δημόσιου θεσμού. Ο πανεπιστημιακός χώρος εδώ δεν οριοθετείται σε άσυλο και μη άσυλο, όπως με τον νόμο της Γιαννάκου, που εμμέσως έτσι αναγνωρίζει τον εν τέλει δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Τώρα δεν νοείται άσυλο δεν νοούνται και οι πράξεις εκείνες που μετέτρεπαν τον χώρο σε εστίες αντίστασης, πχ. φοιτητικές καταλήψεις, χρήση του από εξωπανεπισημιακές συλλογικότητες, λειτουργία του ως καταφύγιο κλπ. Το πανεπιστήμιο καθαρμένο από τις μεταπολιτευτικές του «αμαρτίες» θα παραδοθεί στην εκάστοτε κυβέρνηση και θα γίνει αυτό που οι αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης ανέκαθεν ονειρεύονται: εκτελεστικό όργανο [υπερ]κρατικών εντολών. Εδώ μιλάμε για ένα ιδιόμορφα κρατικό πανεπιστήμιο, και εξηγώ γιατί. Θα έχει διαλυθεί το αυτοδιοίκητο, εφόσον όλα τα όργανα θα επιλέγονται από το σούπερ όργανο, το 15μελές συμβούλιο διοίκησης/Ιδρύματος που θα ελέγχει το σύμπαν1. Επίσης γιατί δεν θα υπάρχει ελευθερία στη διδασκαλία και στην έρευνα εφόσον αυτές θα ορίζονται απολύτως από ολιγαρχικά, αδιαφανή και απολύτως συγκεντρωτικά όργανα ερήμην της πανεπιστημιακής «κοινότητας». Βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά διότι δεν θα υπάρχει τίποτα που να την συγκροτεί σαν συλλογικότητα. Το τελευταίο οχυρό της ελευθερίας Η Διαμαντοπούλου επιχειρεί να μετατρέψει το πανεπιστήμιο από βασικό ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους σε έναν υπομηχανισμό ασήμαντου βεληνεκούς που θα έχει απλώς σκοπό την αναπαραγωγή των σχέσεων παραγωγής στο κατώτερο τους σημείο, αυτό της μετατροπής του μελλοντικού εργατικού δυναμικού σε δουλοπάροικους. Επομένως έχει κατασκευάσει ένα μόρφωμα που θα απαλείψει οποιαδήποτε μορφή κριτικής σκέψης, αναρώτησης και δημιουργικού λογισμού. Διότι το κυρίαρχο μπλοκ μακροπρόθεσμα έχει ανάγκη από υποταγμένους νέους ανθρώπους - διεκπεραιωτές με θραυσματοποιημένες και ασύνδετες πληροφορίες που θα παρέχονται σε τρία χρόνια εκπαίδευσης, ανίκανους στοιχειωδώς να συνθέσουν, πολύ δε περισσότερο να αναρωτηθούν, αναστοχαστούν πάνω σε όσα διδάσκονται. Στο άλλο άκρο του φάσματος, την ηγεμονία θα ασκεί μία ελίτ που ως περίκλειστη κάστα θα διαμορφώνεται από όσους μπορούν να αγοράσουν ακριβή παιδεία σε κέντρα αριστείας. Απόλυτη συνθήκη για να περάσει το νομοσχέδιο της Διαμαντόπουλου είναι η υποταγή όλων όσων ενέχονται στην εκπαιδευτική διαδικασία. Αν πέσει το πανεπιστήμιο, οι μελλοντικές γενιές θα είναι καταδικασμένες σε ένα καθεστώς ανελευθερίας με συντριπτικές συνέπειες για την ίδια μας τη χώρα μας. Η υποταγή, όπως και η ελευθερία, μαθαίνεται. Ας μη γίνουμε εθελόδουλοι. Ας σπάσουμε τα Θατσερικά πρότζεκτ και ας διαλύσουμε τις ρωμαϊκές λεγεώνες. * Η Σίσσυ Βελισσαρίου είναι καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ Σημείωση 1. Ας σκεφτούμε μια μπάμπουσκα από την οποία κοσμήτορες, πρυτάνεις, ακόμα και τα πέντε εξωτερικά μέλη του, βγαίνουν από την κοιλιά της μεγάλης κούκλας, δηλαδή του επταμελούς συμβουλίου. Πηγή: Εποχή Μοιράσου το Σίσσυ Βελισσαρίου REDNotebook

Ηρώδης!

 

  Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/08/2011, Η ΑΥΓΗ 

 

Πολλά είπε ο γ.γ. του ΟΟΣΑ παρουσιάζοντας χθες την έκθεση του διεθνούς οργανισμού για την ελληνική οικονομία. Ήταν μέσα στον ρόλο του: ντίλερ νεοφιλελευθερισμού! Θέλησε να μας πείσει ότι θα σωθούμε, αφού πρώτα καταστραφούμε! Τι άλλο σημαίνει η επιμονή του να καταργηθούν όσα εργασιακά δικαιώματα διασώζονται από τη λαίλαπα του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου;
Όχι μόνο ντίλερ νεοφιλελευθερισμού, αλλά και πωλητής ελπίδων: Ο Α. Γκουρία προέβλεψε ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος θα μειωθεί στο 100% του ΑΕΠ το 2035, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι θα εφαρμοστούν απαρέγκλιτα τα νεοφιλελεύθερα δόγματα.
Είναι ανατριχιαστική η εκτίμηση του γ.γ. του ΟΟΣΑ. Παραδέχεται ότι, με την ακολουθούμενη πολιτική, το ευνοϊκό σενάριο για την οικονομία προϋποθέτει μια ολόκληρη χαμένη γενιά. Είκοσι πέντε χρόνια μας χωρίζουν από το "αίσιον και ευτυχές" 2035, όσο διαρκεί μια γενιά... Όχι μόνο για τα σημερινά πρωτάκια, αλλά και για τα παιδιά που ακόμη δεν έχουν γεννηθεί, οι κυρίαρχες ελίτ προδιαγράφουν ένα σκοτεινό μέλλον. Καταστρέφουν τη νέα γενιά. Τι πόνους και πόσες ματαιώσεις για τα παιδιά κρύβει η κυνική δήλωση του υψηλού επισκέπτη; Το άκουσε αυτό ο παριστάμενος υπουργός Οικονομικών, όταν έλεγε ότι είμαστε στη μέση του τούνελ και η διέξοδος είναι μπροστά μας;
Η αλήθεια είναι ακόμα πιο οδυνηρή. Τα ανελέητα νεοφιλελεύθερα προτάγματα όχι μόνο βυθίζουν την οικονομία στην ύφεση, αλλά διαλύουν τη δημοκρατία και μαζί τις στοιχειώδεις, γνωστές μέχρι σήμερα, προϋποθέσεις αναπαραγωγής της κοινωνίας. Από την τέφρα του παρόντος μόνο στον μύθο αναγεννάται ο φοίνικας του μέλλοντος. Γι' αυτό η συντριβή της ακολουθούμενης πολιτικής αποδεικνύεται όρος ύπαρξης και επιβίωσης

Γενική απεργία

΄Ολοι στην γενική απεργία στις 15 ιουνίου !!!!!!

΄Αλλο ένα θύμα αστυνομικής βίας

Άλλο ένα θύμα αστυνομικής  Ο Μόδεστος Σιώτος περιγράφει τη βίαιη μεταχείρισή του από ομάδα της ΔΙΑΣ στην οδό Πανεπιστημίου, «απάντηση» των αστυνομικών στη δική του διαμαρτυρία για τον εξευτελισμό μετανάστη   Του Μόδεστου Σιώτου Κυριακή, 9:30π.μ., γωνία Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους. Περπατούσα προς το σταθμό της Ομόνοιας προκειμένου να καλύψω ένα ρεπορτάζ στα Κάτω Πατήσια. Βλέπω δύο ομάδες ΔΙΑΣ σταθμευμένες. Η πρώτη αποτελείτο από επτά-οκτώ αστυνομικούς και βρισκόταν κάτω από ένα κλειστό περίπτερο ενώ η δεύτερη, αποτελούμενη από δέκα άτομα, στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα. Η πρώτη ομάδα είχε στα χέρια της ένα μετανάστη-μάλλον πακιστανικής καταγωγής- με ύψος γύρω στο 1,68 και βάρος κάτω από 60 κιλά. Τον είχαν βάλει στη γωνία και γελούσαν εις βάρος του, λέγοντας του πράγματα τα οποία δεν κατάφερα να ακούσω, και σκουντώντας τον εναλλάξ περιπαικτικά. Σταμάτησα στη καντίνα, ακριβώς απέναντι τους, για να αγοράσω κάτι. Μόλις πλήρωσα βλέπω τον έναν από τους αστυνομικούς να κλωτσάει στα οπίσθια των μετανάστη. Εκείνος προσπαθούσε να καλυφθεί και οι υπόλοιποι αστυνομικοί βλέποντας τον αλλοδαπό να προσπαθεί να μη χτυπηθεί, γελούσαν. Δίστασα για το αν πρέπει να επέμβω ή όχι αλλά τελικά τους φωνάζω: «συγνώμη, τι κάνετε εκεί στον άνθρωπο;». Τα γέλια πάγωσαν. Σχεδόν όλη ομάδα ΔΙΑΣ γυρνάει προς το μέρος μου αφήνοντας ήσυχο το πακιστανό. Ο αστυνομικός που τον κλώτσησε, έρχεται προς το μέρος μου (απείχα 3-4 μέτρα) και με ύφος τραμπούκου μου λέει, «για δώσε μου τη ταυτότητα σου και έλα εδώ». Πλησιάζω δίνοντας την αστυνομική μου ταυτότητα και λέγοντας τους «ορίστε, πάρτε την, δεν έχω να φοβηθώ, τίποτα, δημοσιογράφος είμαι». Τότε, ένας άλλο αστυνομικός πετάγεται από πίσω ζητώντας μου δημοσιογραφική ταυτότητα. «Δεν έχω», τους αποκρίνομαι για να λάβω την απάντηση «τότε, α****ια δημοσιογράφος είσαι». Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, ο αστυνομικός που ζήτησε τη ταυτότητα με αρπάζει από το κεφάλι, με γυρνάει ανάποδα, και με κολλάει στο κλειστό ψυγείο του περιπτέρου. «Παιδιά έλεγχο» φωνάζει στους συναδέλφους του. Μου πιέζει πιο δυνατά το κεφάλι στο ψυγείο και μου κλωτσάει τα πόδια. Μου αρπάζουν τη τσάντα και αρχίζουν να μου αδειάζουν τις τσέπες, πετώντας ό,τι έχω στο πεζοδρόμιο. Τους φωνάζω, «συγνώμη, τι κάνετε αυτή τη στιγμή; Θεωρούμαι ύποπτος για κάτι;» «Έλεγχο και προσαγωγή σου κάνουμε να μάθεις άλλη φορά να μιλάς». Ταυτόχρονα, ένας αστυνομικός με ξυρισμένο κεφάλι, γύρω στα 35, ύψος 1,78 και περίπου στα 90 κιλά, κολλάει το κεφάλι του στο δικό μου (ενώ ο συνάδελφος του με πίεζε στο ψυγείο) και μου λέει «θα πας προσαγωγή μ****α για παρεμπόδιση αστυνομικού έργου και αντίσταση κατά της αρχής». «Ποια αντίσταση;» του λέω προσπαθώντας να γυρίσω το κεφάλι μου προς τη μεριά του. Η απάντηση που έλαβα ήταν κωμικοτραγική : «Τον βλέπετε όλοι;» φωνάζει γυρνώντας στους συναδέλφους του, «ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ» και προσθέτει «είμαστε πέντε άτομα ρε που όλοι βλέπουμε ότι αντιστέκεσαι, να δούμε τι θα πεις στον εισαγγελέα». Εκείνη τη στιγμή, δεν άντεξα και φώναξα «είστε σοβαροί;  Τι ακριβώς μου κάνετε; Μου συμπεριφέρεστε σαν κακοποιό και θα μου κάνετε προσαγωγή επειδή σας είπα να μη βαράτε τον άνθρωπο;». Η απάντηση που εισέπραξα ήταν να με πιέσει ακόμα πιο πολύ ο αστυνομικός στο κεφάλι ενώ με κλώτσησε για ακόμα μία φορά στα πόδια. Ο άλλος, ο ξυρισμένος, ξανακολλάει το πρόσωπο του στο δικό μου και αρχίζει να φωνάζει επανειλημμένα και όλο και πιο δυνατά «ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΕΡΓΟ;» καθώς και «ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΨΕΥΤΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΙΔΙΟ» . Προσπαθούσα να μιλήσω, να του πω κάτι αλλά κάθε φορά που άνοιγα το στόμα μου, μου φώναζε όλο και πιο δυνατά «ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;» και με απειλούσε ότι θα με «χώσει μέσα». Ξαφνικά, ακούω από τον ασύρματο κάποιου αστυνομικού ότι «είμαι καθαρός». Μετά από ένα λεπτό και αφού οι δυο, τρεις αστυνομικοί, οι μεγαλύτεροι ηλικιακά στην ομάδα, συζητούσαν μεταξύ τους για τη τύχη μου, μού ανακοινώνουν «ότι τη γλίτωσα αυτή τη φορά την Ομόνοια». Ο αστυνομικός απελευθερώνει το κεφάλι και το υπόλοιπο σώμα μου ενώ μου λέει να μαζέψω τα «σκατά». Ο συνάδελφος του με το ξυρισμένο κεφάλι, γυρνάει προς το μέρος και απειλητικό ύφος μου λέει «να μάθεις άλλη φορά να είσαι πιο προσεκτικός με τις δημοκρατικές σου ευαισθησίες». Δυστυχώς, αφενός λόγω του ότι έχασα τη ψυχραιμία μου και αφετέρου διότι ήμουν εντελώς τρομοκρατημένος, δεν κατάφερα να πάρω τον αριθμό τους. Όχι πως θα μου τον έδιναν άλλωστε. Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ελληνική αστυνομία που ξέρει καλά να κάνει τη δουλειά της και δημιουργεί μία αίσθηση ασφάλειας στους πολίτες της. Αν κρίνω από το ζήλο με τον οποίο χειρίστηκαν τη διαμαρτυρία ενός αθώου πολίτη για το ξυλοδαρμό ενός αλλοδαπού, είμαι σίγουρος ότι στα πιο δύσκολα περιστατικά, όπως τη δολοφονία κάποιου μετανάστη, η Αστυνομία θα είναι εκεί να «εκτελέσει» το έργο της

Οδηγούν τα πανεπιστήμια και σε ερευνητική χρεωκοπία!

Στην κόψη του ξυραφιού τα πανεπιστήμια της χώρας, που χθες έβαλαν λουκέτο με απόφαση της ΠΟΣΔΕΠ και των συλλόγων διδασκόντων σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις δραματικές περικοπές σε όλα τα επίπεδα χρηματοδότησης των ιδρυμάτων. Χθες, η Ομοσπονδία πανεπιστημιακών κατηγόρησε την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας ότι τα πανεπιστήμια, εκτός από τον κίνδυνο της οικονομικής χρεωκοπίας, οδηγούνται και σε ερευνητική χρεωκοπία.

Κλειστά, χθες, τα ιδρύματα όλης της χώρας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις δραματικές περικοπές

'Οπως καταγγέλθηκε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου, αν συνεχιστούν οι σημερινοί αριθμοί απορρόφησης, μέχρι το 2013 τα πανεπιστήμια θα χάσουν περισσότερα από τα μισά κονδύλια του ΕΣΠΑ που προορίζονται για την έρευνα. Την ίδια ώρα, με το γνωστό τρόπο τού "αποφασίζομεν και διατάσσομεν", το υπουργείο Παιδείας "κούρεψε" τον συνολικό προϋπολογισμό του ΕΣΠΑ, κατεβάζοντάς τον στα 1.069 εκ. ευρώ, από 1.500!
Η ΠΟΣΔΕΠ ζήτησε εξηγήσεις γι' αυτό το "κούρεμα", που στερεί από τα πανεπιστήμια πολύτιμους πόρους για την επιβίωσή τους, και κατήγγειλε ότι μέχρι τώρα δεν έχει εισρεύσει ούτε ένα ευρώ στις ερευνητικές ομάδες των ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης!
Η ΠΟΣΕΠ μαζί με τις άλλες ομοσπονδίες της ανώτατης εκπαίδευσης (ΟΣΕΠ-ΤΕΙ και ερευνητές) θα ζητήσουν την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προκειμένου να τηρηθούν οι όροι και οι διαδικασίες των προκηρύξεων και αξιολογήσεων. Σε περίπτωση μη τήρησης, εξετάζουν το ενδεχόμενο ακόμη και προσφυγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Υπό τις παρούσες συνθήκες διαχείρισης και χρηματοδότησης της έρευνας, κάθε επίκληση της αριστείας εκ μέρους του υπουργείου Παιδείας είναι κενή περιεχομένου, δήλωσαν οι εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας πανεπιστημιακών.
Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας απειλούνται με κατάρρευση, τονίζει σε δήλωσή της η Έφη Καλαμαρά, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ και υπεύθυνη για θέματα Παιδείας. Γίνεται κάθε μέρα και πιο φανερό, τόνισε η Ε. Καλαμαρά, ότι, όταν η κυβέρνηση μιλά για αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, εννοεί την πλήρη υποβάθμισή της. Αυτή η κυβέρνηση με την πολιτική της επενδύει στην κατάρρευση του δημόσιου Πανεπιστημίου, είναι επικίνδυνη για την Παιδεία και για τους εργαζόμενους και πρέπει να ανατραπεί.